İslam coğrafyası üzerinde birçok oyun oynandı, projeler yapıldı ve yapılmaya devam ediyor. Ancak en büyük proje ‘Kur’ansız Müslümanlık’ projesidir. En çok başarılı olunan proje de budur.

Bu projeyi yapanlar, o kadar profesyonel çalışmışlar ki, Kuran elinde ve evinde olduğu halde, Kur’ansız Müslüman olarak yaşayıp ölüyor birçok Müslüman.

Bu gerçeği çok geç fark etmiş olan bir arkadaşım, yaşadığı arayışı, travmaları ve pişmanlıkları anlatınca, bu projenin ne kadar büyük bir oyun olduğunu daha iyi anladım. Hiç yorum yapmadan arkadaşımın anlattıklarını aktarıyorum:

Benim ailem bir tarikat üyesi. Mahmut Efendi ile gözümüz açıldı ve İsmailağa ziyaretleri ile büyüdük. İmam Hatip Lisesi yıllarımda hem okulda dini bilgiler öğreniyor hem tarikat adına sohbetler yapan babamdan hem medrese eğitimi veren abimden ders alıyordum. Okulda ezber yapıyor, evde zikir çekiyor, babamdan menkıbeler dinliyor, bir yandan emsile ezberliyordum. Bir şeylerin doğru gitmediğini biliyordum ama işin içinden çıkamıyordum. İmam Hatip Lisesinde hocalarımızla ve diğer cemaatlerden arkadaşlarımızla tartışmalarımız olurdu. Her tartışma bende soru işaretleri bırakıyordu.  

Üniversiteye başlayınca, o yıllarda ‘radikal’ diye bilinen gruplara takıldım. Bambaşka bir din öğrendim. Artık Cuma namazlarına bile gitmez olmuştum. Gençlik yıllarımda Refah Partisi içerisinde aktif görev almış olmama rağmen, siyasetin şirk, particiliğin kötü, oy vermenin haram olduğunu düşünüyordum. Böyle bir rejimde Cuma namazı kılmanın caiz olmadığını anlattıkları için, 3 yıl boyunca Cuma namazlarına gitmedim. Ancak sorular yine beynimi kemiriyor, kimseye derdimi anlatamıyordum.

Süleymancıların nasıl bir cemaat olduğunu merak etmiştim. Ne yapıyor, ne okuyor, neler konuşuyordular? Üniversitede tanıştığım Süleymancı bir arkadaşa merak ettiğim tüm soruları sordum. Benim gençlik yıllarımda ezberlediğim emsile, bina, avamil gibi medrese kitaplarının aynısını ezberleyenler hoca oluyordu onlarda. Cemaatin esnafından alıveriş yapıyor, zekatını cemaatine veriyor, çocuklarını cemaat yurtlarına gönderiyordular. Süleymancılarla içinde yetiştiğim İsmailağa cemaati arasında pek fark olmadığını sadece iki büyük farkları olduğunu gördüm. Biri liderleri diğeri kıyafetleri...

Yaz tatilinde ‘Nurcu’ bir grupla tanıştım. Sohbetlerine davet ettiler. Bende gitmeye başladım. Her hafta Said Nursi kitapları okunuyor, okuyan kişi açıklama yapmasa anlaşılmıyordu. Üç hafta sonra dayanamadım ‘Neden hep aynı kişinin kitaplarını okuyoruz? Başka Alim yok mu?’ diye sordum. Nerden bileyim o soruyu soranların aforoz edildiğini? Beni sohbete götürmek için nerdeyse yalvaran, beni almak için 3 km yol yürüyen Nurcu arkadaş, sokakta selam vermediği gibi, sohbete katılmamı istemediğini açıkça söyledi. Ben yine ortada kalmıştım.

Bir ara yan mahallemizde sesli zikir çeken bir tarikata davet edildim. El almam isteniyordu. Bir kış günü, loş bir ışık altında, bir saat boyunca sesli zikir çektik. Bağıranlar, ağlayanlar, bayılanlar, kan ter içinde kalanlar beni etkiledi. Biraz arka tarafta kendi kendimi sorgulamaya başladım. ‘Bağırmıyorum, ağlamıyorum, bayılmıyorum… Demek ki benim imanımda bir zayıflık var’ diye geçirdim içimden. Sesli zikir bitip ışıklar yanınca, benim gibi yeni gelenler ‘el alma’ sırasına geçti. Diğer tarikatların derslerini de bildiğim için, şimdilik el almaya niyetimin olmadığını söyleyerek müsaade istedim. İçimde ki boşluk dolmamıştı.

Mesleğe başladığım yıllarda arkadaşlar ‘Menzile gidelim’ diyordu. Çok mübarek bir şeyhin sarhoşlara içkiyi bıraktırdığından bahsediyordular. Hem meraktan hem içimde ki boşluğa iyi gelir düşüncesiyle üç araba yola çıktık. Menzil dedikleri köye vardık. Çayımızı çorbamızı içerken, çevremdekilerin konuşmaları beni ortamdan soğuttu. Bitmeyen çorba, şifa olan çorba, şeyhin yakan gözleri bana sihirbaz filmlerini hatırlatıyordu. Şeyhten tövbe almak için gelen grup kalabalık olunca, bir ucu şeyhin elinde olan ipin diğer ucundan tutturarak yüz kişiye birden tövbe aldırıyormuşlar. En arkada ipi tutanların arasında olsam da, bu tuttuğum ipin beni boşluktan kurtarmayacağını biliyordum.     

Bu savrulmaları sadece ben yaşamadım. İmam Hatip yıllarından ve üniversiteden birçok arkadaşım benzer sancılar çektiler. Cuma namazı kılmanın haram olduğunu bize anlatan arkadaşım Diyanette imamlık yapıyor şimdi. Siyasetin şirk olduğunu bize anlatan büyüğümüz Milletvekili oldu. Nurcu arkadaşın cezaevinde olduğunu duydum. Bazı arkadaşlarım Adnan Oktar grubuna, bazıları diğer cemaatlere kaptırdı kendilerini.

Uzun yıllardır tanıdığım arkadaşım, bütün bunları anlatırken hep bir boşluğa bakar gibi anlatıyordu.  İçinde ki boşluğu hala dolduramadığı her halinden belliydi. Konuşmasının sonunda öyle bir cümle kurdu ki, “Kur’ansız Müslümanlık projesi buymuş işte!” dedim içimden.

Arkadaşımın son cümlesi şöyleydi;

….ve ben 45 yaşımı geçtim. Bu yaşıma kadar bir defa bile Kuran’ı Kerim’in mealini veya tefsirini okumadım.          

    

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.
Avatar
Yolcu 2017-11-04 20:35:13

Bir an bunlari ne zaman kime anlattim diye gecirdim icimden. Cunku 13 yillik tarikat-cemaat seruvenim benim de bu arayisla bitti. Zoylenenlerin cok buyuk cogunlugunu ben de yasadim. Yara buyuk o oranda da buyuk cozumlerin olmazi lasim.

Avatar
Mustafa 2017-11-05 00:40:42

Altına imza atıyorum sait hocam...

Avatar
hayrullah demirdağ 2017-11-04 21:12:13

tarikat ve camatlar malesef insanı gerçek muslumsnlıktan uzaklaştırıyor.fakat kuran muslumanlığının dabaşka bir olduğuna inanıyorum.

Avatar
isa 2017-11-05 00:17:34

sait hocam .. kuran müslümanı olmak çok güzel ancak tarikat mensubu arkadaşları eleştirirken bir tarikat yolu takip etmiş oluyor musun. yani ne güzel menzile bende gittim , yani nihayetinde gariban onurlu ehli kemal insanlar. mesela sende islamoğlunun yanına takılmıssin çocukken.... sadece duydum. yani kusaura bakma... ama çocuklukta yaşadığimız travmaları aşmamız lazım değil mi hocam

Avatar
adem 2017-11-04 21:49:30

sende bişerşey beğenmiyon kardeşim millet neyapsın

Avatar
abreg 2017-11-05 13:54:03

kuran okumayın dedikleri zaman gitmeyeceğinizi biliyorlar siz hiç islamı araştırdınız mı menzil hangi dinen inanıyorda cenneti parselliyor lütfen buna bir açıklık getirin gavslar mavslar nasıl uçuyor ve kaçıyor haşa melek ler samanlık temizletiyor lar sizler benim inandığım islam dinine inandığınızı sanmıyorum internete girin uçan ve kaçan şeyhler gavslar yazında bir görün şarlatanlıklarınızı ilçelerde menzil adamlarının abdest suyunu içiyorlar bu mu sizin din anlayışınız ey insanlar uyanın bunlar sizi hiç bir yere götüremez ancak ve ancak cehenneme götürürler

Avatar
İnci 2017-11-05 18:11:59

Kuran ı Kerim i kendiniz okumalısınız bıkmadan mealini okumalısınız... Hadisleri okumalısınız .. İslam tarihini okumalısınız... Sahabenin hayatını okumalısınız... Yoksa asla yüreğinizdeki boşluğu dolduramazsınız. Eski vefat etmiş rüştünü ispatlamış alimlerin evliyaların hayatını öğütlerini okumalısınız. Sahabe hayatı imanı kkuvvetlendirir, evliya hayatı muhabbeti arttırır. O öyleymiş bu böyleymiş değil... Sizin kendi gerçek deneyimleriniz sizi İslam yapar... Siz onlara örnek olun... O öyle bu böyle değil... O öyle yaptı ama ayet şmyle hadis böyle ictihat buydu... Bu hareketi İslamın şu şiarına uymadı, demeliydiniz... Odak noktanız müslümanlar değil, siz bizatihi kendiniz olmalıydınız......

Avatar
Emine Aslan 2017-11-05 07:12:23

Ne cemaati ne seyhi gelin veysel karani zikrine huzur burda ne anlatsam boş yasa ve görün çok merak edenler girin veysel karani sitesine orda yasananlar var nefsini bilen rabbini bilir bir ayet arapca kuran sonra meali türkçe rabbin ne demiş bak kurani yaşa huzur var kardeşlerim

banner274

banner273